Mimo przeciwności losu, złośliwości rzeczy martwych, ludzi i mojej sklerozy, wybryków pogody, maj jest dla mnie miesiącem obfitości. Przyszło do mnie sporo fajnych rzeczy, udało mi się wygrać jeden konkurs, załapać się na fajne testowanie, nawąchać się bzu i konwalii. Oskubałam trochę stokrotek, kaczeńców, zdążyłam też zostać pogryziona przez komary, co mnie tak bardzo już nie cieszy.

         Lubię fotografować przyjemne chwile, które później chętnie oglądam na zdjęciach. Niestety, ale ekran elektronicznego urządzenia to  nie to co papier. Od długiego oglądania ekranu monitora można nabawić się jedynie migreny. Rozmowa przez klikanie nie zastąpi mi ludzkich relacji, a zdjęcia mogą pójść w kosmos po jednym kliknięciu czy awarii systemu. Można je jednak zmaterializować, zrobić z nich coś fajnego, na przykład fotoksiążkę. Swoją fotoksiążkę ze zdjęciami dzieci i wnuków skomponowałam przy pomocy Printu, która oferuje swoje usługi w szerokim zakresie nie tylko pod względem ilości szablonów, ale też wielkości zdjęć. Zrobiłam sobie prezent z okazji Dnia Matki ze zdjęć, które zrobiłam wcześniej, ale także tych, które znalazły się u mnie z aparatów córek. 

Według mnie to dużo lepsza opcja niż na przykład album ze zdjęciami, których wywołanie wcale nie jest tanie, z którego mogą poginąć zdjęcia. Kiedy pokazałam swoją fotoksiążkę byłemu mężowi, był zachwycony i poprosił o taką samą. Myślę więc, że to byłby znakomity prezent na Dzień Ojca. 

        Słońce pięknie świeci, ale dziś akurat nie czułam się tak dobrze, żeby z niego korzystać. Chociaż uwielbiam wyraziste róże, czasem mam ochotę skryć się pod bladymi kolorami nude. Wiem, na co dzień są nudne, ale czasem nie chce się być widoczną. Kiedy wszystko się sypie mam ochotę skryć się w barwach ochronnych. Podkreślić tylko swoje oczy. Lekko rozświetlić cerę i schować się za delikatnie ciepło połyskującym błyszczykiem.

         Z wiosną przebieramy się w nowe ubrania, warto też sprawić coś nowego na nasz telefon. Kilka dni temu od Etuo przywędrował do mnie we wiosennych kolorach komplet nowych ubranek i na mój telefon. Kiedy wybierałam, miałam ciężki orzech do zgryzienia, bo co jedno, to ładniejsze. 

       Zacznę od tego, że ta wiosenna pogoda, te kwitnące drzewa i kwiaty wcale nie sprzyjają pisaniu postów. Wcale a wcale. Zero pomysłów, zero weny. Nic, a nic się nie chce. A powinno się chcieć, bo wiosna to dawka energii. A guzik prawda! Koty też ciągle śpią, wieczorem dopiero zaczynają polowanie albo na muchę, albo na odblask lusterka. No i w ten sposób się zbacza z tematu...

No więc, ma to być podobno wpis o makijażowych ulubieńcach, których już się tyle przewinęło, że sama zgłupiałam. Pod koniec kwietnia uszczęśliwiły nas promocje kosmetyków do makijażu w Rossmanie, po czym dodatkowo dopieścił nas L'Oreal, co trochę uchroniło mój budżet. Ogromnie się cieszę, bo tym sposobem mam częściowo z głowy również Dzień Dziecka. Częściowo, bo wnuki takich prezentów nie potrzebują. Jeszcze. Zapraszam do dalszej części...

      W ostatni weekend w końcu zawitała wiosna. Wczoraj bawiłam się z Nikolką więc nic nie zdążyłam, bo wróciłam z placu zabaw padnięta. Padnięta jak koń szmaciarza. Wyszłam tylko w szpileczkach do sklepu, ale po drodze pokusiło mnie, żeby ją zabrać na spacer, no i tak zeszło. Przegoniła mnie trzylatka przez pół miasta, dwa place zabaw. Po drodze bezbłędnie przeliczyła wszystkie wagony pociągu, odśpiewała żłobkowe hity i kazała się ganiać wkoło drabinek. Zaliczyła mini ściankę wspinaczkową oraz wszystkie ślizgawki z góry na dół i z dołu do góry. Wywaliłam przy tym z butów chyba ze trzy kuwety piasku. Na końcu zabolała ją nóżka i babka musiała trochę ponieść. Tak więc, nie mówcie, że nie ćwiczę mięśni... 

Ostatnio miałam mnóstwo pytań o nowy tusz do rzęs False Lash Superstar XFibre, który niedawno przyszedł w boxie od L'Oreal Paris. Nie mam cierpliwości pisać o całej zawartości od razu, dlatego dziś poświęcę mu osobny wpis. Człowiek z wiekiem robi się coraz bardziej wygodny, ja też. Zapraszam. 

       Wreszcie zaczyna pojawiać się wiosna. Widzę ją wszędzie, po zieleni za oknem, po okwieconych drzewach, tylko jeszcze nie na ludziach. Większość ludzi jeszcze czuje zimę, widać to po ich ubraniach oraz ich chłodnych minach. Nie da się ukryć, trudno spotkać kogoś tak pogodnego, żeby choć raz się uśmiechnął. Wszystko to jakieś ponure. Nie można wiosny straszyć tak ponurą miną. Próbuję ją przywołać nie tylko uśmiechem, ale też kolorami. Kolorami otoczenia, kwiatów, ubrań i makijażu. Jak na wiosenny typ przystało, uwielbiam jasne, pastelowe makijaże... i wszystkie kolory tęczy.